In het kort: Een moeder beschrijft in een vraag aan een psychologisch adviescollege dat, nadat haar ex-man een nieuwe partner had gevonden, de regels in het huishouden van de vader volgens haar zoon zijn veranderd. Haar zoon vertelt haar dat hij niet weet wie hij moet gehoorzamen, bang is om fouten te maken en zich afvraagt of de partner van zijn vader ook over hem beslist. De tekst bevat geen antwoord van de psycholoog.
- Volgens de moeder konden de ouders na de scheiding afspraken maken over school, buitenschoolse activiteiten en dagelijkse taken.
- De moeder stelt dat de partner van haar ex-man zich bemoeit met huiswerk, schermtijd, eten en het kijken van tekenfilms.
- De moeder beschrijft haar aanpak als het uitleggen van de redenen achter verboden en het bieden van passende ruimte voor beslissingen.
- Volgens de overgebrachte woorden van de zoon weet hij niet wie hij moet gehoorzamen, is hij bang om fouten te maken en vraagt hij zich af of de partner van zijn vader ook over hem beslist.
Bij co-ouderschap hebben mijn ex-man en ik geleidelijk een manier gevonden om afspraken te maken over school, buitenschoolse activiteiten en de dagelijkse taken van onze zoon. Hij is nu acht jaar oud en naar mijn mening begon de situatie ingewikkelder te worden nadat zijn vader een nieuwe partner had gevonden. Ik wil niet dat het klinkt alsof ik hem zijn nieuwe relatie niet gun. Wat mij eerder zorgen baart, is hoe de regels in het huishouden van zijn vader volgens mijn zoon zijn veranderd en hoe onzeker hij zich daarbij voelt.
Een moeder beschrijft in een vraag aan een psychologisch adviescollege dat, nadat haar ex-man een nieuwe partner had gevonden, de regels in het huishouden van de vader volgens haar zoon zijn veranderd. Haar zoon vertelt haar dat hij niet weet wie hij moet gehoorzamen, bang is om fouten te maken en zich afvraagt of de partner van zijn vader ook over hem beslist. De tekst bevat geen antwoord van de psycholoog.
Deze vraag gaat niet alleen over het feit dat twee ouders in hun huishouden verschillende gewoonten kunnen hebben. In mijn beschrijving komt ook een nieuwe persoon voor die volgens de woorden van mijn zoon de regels is gaan bepalen. Juist deze verandering en de onzekerheid van mijn zoon probeer ik onder woorden te brengen.
Hoe we na de scheiding afspraken hebben gemaakt
Mijn ex-man en ik hebben een achtjarige zoon in co-ouderschap. We zijn drie jaar geleden gescheiden. Onze relatie was niet altijd gemakkelijk, maar gaandeweg hebben we regels opgesteld die redelijk goed werkten.
We konden het eens worden over school, buitenschoolse activiteiten en dagelijkse verantwoordelijkheden. Dat betekent niet dat we over alles hetzelfde dachten of dat alles zonder problemen verliep. Vanuit mijn perspectief hebben we echter een manier gevonden om over belangrijke dagelijkse onderwerpen afspraken te maken en ervoor te zorgen dat ze voor beide ouders duidelijk waren.
Daarom merk ik de verandering juist op in contrast met wat ons eerder lukte. Ik beschrijf de periode na de scheiding niet als volledig probleemloos. Ik zeg dat we in de loop der tijd regels hebben opgesteld over school, buitenschoolse activiteiten en dagelijkse verantwoordelijkheden, en dat die naar mijn gevoel werkten.
Wat er volgens mij veranderde na de komst van de nieuwe partner
De situatie begon naar mijn gevoel ingewikkelder te worden nadat mijn ex-man een vriendin kreeg. Ik ben blij dat hij iemand heeft bij wie hij zich goed voelt. Ik wil zijn nieuwe relatie niet ter discussie stellen of die als een probleem op zich afschilderen. Mijn zorg is dat zijn partner, zoals ik het beschrijf, intensief betrokken raakte bij de opvoeding van onze zoon.
Wanneer onze zoon bij zijn vader is, controleert zijn partner volgens wat hij mij vertelt zijn huiswerk, bepaalt ze hoeveel tijd hij achter de computer mag doorbrengen en beslist ze wat hij wel of niet mag eten. Dit zijn concrete situaties die volgens de woorden van mijn zoon zich in het huishouden van zijn vader afspelen. Het is geen onafhankelijk geverifieerde beschrijving, noch een uitspraak van zijn vader of diens partner: in deze tekst geef ik mijn eigen ervaring weer en wat mijn zoon mij vertelt.
Het verschil is voor mij belangrijk. Ik kan vertellen wat ik van mijn zoon heb gehoord en wat mij zorgen baart, maar ik kan niet in plaats van anderen uitleggen hoe zij deze situaties ervaren. Hun standpunt over de kwestie die ik aan de adviesrubriek heb voorgelegd, wordt niet vermeld.
Huiswerk, computer, eten en sprookjes
De regels waar mijn zoon over vertelt, hebben betrekking op alledaagse bezigheden thuis. Hij noemt huiswerk, tijd achter de computer en eten. Het gaat om beslissingen waar hij mee te maken krijgt tijdens zijn verblijf bij zijn vader, en volgens hem beslist de partner van zijn vader daarover.
Onlangs vertelde mijn zoon me dat zij hem verboden had een sprookje te kijken. Als reden zou ze hem hebben gezegd dat hij geen klein kind meer is. Een andere keer dwong ze hem volgens zijn woorden zijn hele bord leeg te eten, ook al had hij geen honger. Deze twee voorbeelden geef ik weer zoals mijn zoon ze aan mij heeft doorgegeven; ik voeg er geen eigen uitleg aan toe over haar motieven.
De voorbeelden verschillen, maar in beide rijst de vraag wie op dat moment bepaalt wat mijn zoon wel of niet mag of moet doen. Bij het sprookje gaat het om een verbod en de motivering daarvan, bij het eten om de eis om de portie op te eten, ook al had hij volgens mijn zoon geen honger. Ik kan daar niet uit afleiden hoe anderen de situatie zouden beschrijven. Voor mij zijn deze gebeurtenissen vooral belangrijk omdat mijn zoon ze associeert met de regels in het huishouden van zijn vader.
In elk huishouden gelden iets andere regels
Bij ons thuis ga ik anders met regels om. Wanneer ik mijn zoon iets verbied, probeer ik hem de reden uit te leggen. Tegelijkertijd geef ik hem de ruimte om zelf beslissingen te nemen. Zo beschrijf ik mijn eigen aanpak, niet de regels die volgens mij automatisch ook in het andere huishouden zouden moeten gelden.
Mijn ex-man was naar mijn beleving in sommige opzichten altijd toegeeflijker. Ik zeg dus niet dat wij, de vader van mijn zoon en ik, dezelfde instelling hadden. Verschillende regels tussen onze huishoudens waren er ook eerder; de verandering die ik in de vraag beschrijf, houdt verband met het feit dat mijn zoon naar eigen zeggen de partner als strenger ervaart dan beide ouders.
Daarom gaat mijn vraag niet alleen over het vergelijken van twee opvoedingsstijlen. Het maakt me ook onzeker welke rol iemand heeft bij de opvoeding die volgens mijn zoon regels is gaan bepalen in het huishouden van zijn vader. Ik beweer niet dat ik het antwoord weet of dat ik weet hoe de vader en zijn partner die rol begrijpen. Ik beschrijf wat mijn zoon mij vertelt en wat daaruit mijn zorgen oproept.
Zoon weet niet naar wie hij moet luisteren
Mijn zoon heeft me al meerdere keren verteld dat hij niet weet naar wie hij moet luisteren. Hij zegt ook dat hij bang is iets verkeerd te doen. Deze woorden ken ik indirect, zoals hij ze mij heeft verteld; ik geef ze niet weer als een onafhankelijke beoordeling van zijn gevoelens, noch als een uiting van andere familieleden.
Zijn onzekerheid heeft, volgens wat hij mij vertelt, te maken met wat hij mag doen en wiens instructies hij moet volgen. In het ene huishouden komt hij regels tegen die ik als de mijne omschrijf, in het andere regels die volgens hem door de partner van zijn vader worden bepaald. Mijn zoon vertelt me dat hij niet weet hoe hij daar wijs uit moet worden en dat hij bang is een fout te maken. Ik kan niet voor hem invullen wat hij op elk moment precies denkt; ik kan alleen zijn woorden doorgeven.
Laatst vroeg hij me of die mevrouw nu ook over hem beslist. Die vraag is bij me blijven hangen, omdat ze voortborduurt op zijn herhaalde uitspraken over naar wie hij moet luisteren en wat er gebeurt als hij iets verkeerd doet. Tegelijkertijd is het geen antwoord op de vraag welke rol de partner van zijn vader heeft of wie er over mijn zoon beslist. Het is een vraag die mijn zoon mij stelde en die ik nu ook stel: Hoe stellen we gezonde grenzen in wanneer de nieuwe partner van zijn vader zich met de opvoeding is gaan bemoeien?
De tekst is gebaseerd op een vraag van een moeder die is gepubliceerd in de psychologische adviesrubriek van Denník N. Het gaat om exclusieve inhoud voor abonnees van Denník N. De aangeleverde tekst bevat de vraag van de ouder, niet het antwoord van een psycholoog, en geeft geen standpunt weer van de ex-echtgenoot of zijn partner.
Wat de tekst zegt - en wat niet
Bevat de tekst een antwoord van een psycholoog?
Nee. Het bevat de vraag van de moeder aan de adviesrubriek en haar beschrijving van de situatie. Het antwoord van een deskundige staat niet in de aangeleverde tekst, dus daaruit kan geen professionele aanbeveling of kant-en-klaar stappenplan voor een vergelijkbare situatie worden afgeleid.
Wiens perspectief wordt in dit verhaal weergegeven?
Het verhaal geeft het perspectief van de moeder weer en de uitspraken van de zoon zoals de moeder die doorgeeft. Het standpunt van de vader of zijn partner staat niet in de tekst. Wanneer er wordt gesproken over regels, het verbod op een sprookje, eten of de onzekerheid van de zoon, gaat het om de beschrijving van de moeder en de indirect weergegeven woorden van de zoon, niet om onafhankelijk bevestigde bevindingen.
Belangrijkste inzichten
- Volgens de moeder konden de ouders na de scheiding afspraken maken over school, buitenschoolse activiteiten en dagelijkse verantwoordelijkheden.
- De moeder stelt dat de partner van haar ex-man zich bemoeit met huiswerk, schermtijd, eten en het kijken van tekenfilms.
- De moeder omschrijft haar aanpak als het uitleggen van de redenen achter verboden en het bieden van passende ruimte om zelf beslissingen te nemen.
- Volgens overgebrachte woorden weet de zoon niet naar wie hij moet luisteren, is hij bang om fouten te maken en vraagt hij zich af of de partner van zijn vader over hem beslist.
