In het kort: Je kunt een bewegingsspel voor je kind kiezen op basis van of het ervan geniet en of het erop terugkomt, niet alleen op basis van de beloofde prestaties of vermeende ontwikkeling. Het is een praktische vertaling van het idee dat vrije tijd niet per se een ander doel hoeft te dienen. Plezier komt niet altijd meteen en kan er voor iedereen anders uitzien.
- Let bij het kiezen van een activiteit op of je kind het spel zelf leuk vindt en of het erop terugkomt.
- Beloofde prestaties of ontwikkeling zijn niet de enige reden om een activiteit in het spel op te nemen.
- Als het plezier niet meteen zichtbaar is, ga er dan niet automatisch van uit dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt.
- Het waarnemen van je eigen gevoelens kan herhaalde vragen en tijd vragen.
Een bewegingsspel voor kinderen hoeft niet gekozen te worden op basis van wat het kind moet bereiken. Als het met plezier speelt en zelf naar de activiteit terugkeert, is ook dat een belangrijke reden om er ruimte voor te maken. Dit is een praktische vertaling van een idee uit de ouderlijke adviespraktijk, geen bevinding over specifiek speelgoed of kinderspel: Eleanor schrijft daarin over hoe plezier in het gewone leven kan wijken voor de drang om een volgend doel te bereiken.
Je kunt een bewegingsspel voor je kind kiezen op basis van of het ervan geniet en of het erop terugkomt, niet alleen op basis van de beloofde prestaties of vermeende ontwikkeling. Het is een praktische vertaling van het idee dat vrije tijd niet per se een ander doel hoeft te dienen. Plezier komt niet altijd meteen en kan er voor iedereen anders uitzien.
Voor een ouder die opgroeide met de nadruk op opoffering, studie of prestatie, kan het moeilijk zijn om vrije tijd als waarde op zichzelf te zien. Ook bij het kiezen van een bewegingsactiviteit vragen we ons dan al snel af wat het het kind oplevert en of het "de moeite waard" is. Probeer naast deze vragen ook ruimte te laten voor de eenvoudige vraag: Vindt hij het leuk?
Als zelfs vrije tijd ergens voor moet dienen
De schrijfster van de brief beschrijft hoe haar familiale achtergrond haar kijk op ontspanning heeft beïnvloed. Ze is het kind van eerste-generatie immigrantenouders die veel hebben opgeofferd zodat hun kinderen konden afstuderen aan de universiteit. Ze groeide op met een duidelijk beeld van de weg naar succes; sommige stappen volgde ze, andere niet. Ze haalt ook een huwelijk buiten haar eigen ras aan en werkbeslissingen waarbij financiële stabiliteit de doorslag gaf.
Vrije tijd, waar andere mensen blijkbaar van genieten, kwam op haar echter onbegrijpelijk over. Hobby's, reizen of verbouwingen aan het huis riepen bij haar de vraag op waarvoor ze eigenlijk dienden. Ze vraagt zich af of dat samenhangt met een jeugd waarin de aandacht op academische onderwerpen lag en vrijetijdsactiviteiten weinig ruimte kregen. Nu ze moeder is, denkt ze na over hoe ze haar kinderen kan laten zien dat het leven ook aangenaam kan zijn zonder een verder doel.
Dit is geen verwijt aan haar ouders, noch een simpel recept om een aangeleerde manier van denken kwijt te raken. Het is het benoemen van het feit dat wanneer alles "ergens voor moet dienen", het moeilijk kan zijn om te herkennen wat iemand werkelijk voelt. Een soortgelijke vraag kunt u zich stellen bij het kiezen van een activiteit voor uw kind: beslist u op basis van zijn interesse, of vooral op basis van het resultaat dat het zou moeten opleveren?
Hoe een middel een doel op zich kan worden
Eleanor vergelijkt deze verschuiving met de wurgvijg: iets wat begon als een middel om een gewenst doel te bereiken, kan op den duur uitgroeien tot iets wat juist datgene verdringt wat het had moeten ondersteunen. Iemand kan gaan werken of geld verdienen in de hoop op een beter leven, maar gaandeweg zoveel tijd en aandacht aan die doelen besteden dat het goede leven zelf naar de achtergrond verdwijnt.
Volgens de reactie kan dat ook met hard werken gebeuren. De ouders van de schrijfster deden veel dingen opzij en werkten met de oorspronkelijke bedoeling een beter leven voor de volgende generatie te creëren. Immigrantengezinnen kunnen de plek en de mensen die ze kenden achterlaten en in een nieuw land hard werken, soms in meerdere banen of in een nieuwe taal. De zin van die offers was echter niet de offers zelf te vereren. Ze moesten ervoor zorgen dat hun kinderen het beter hadden.
Als hard werken een doel op zich wordt, kan de oorspronkelijke bedoeling verloren gaan. Dat is ook nuttig om in gedachten te houden bij een kinderactiviteit: bewegend spelen hoeft geen extra taak te zijn die je moet verantwoorden met wat het zogenaamd oplevert. Vreugde hoeft haar waarde niet te bewijzen met een ander resultaat.
Begin met de vraag wat vreugde brengt
Bij het zoeken naar vreugde raadt Eleanor aan niet te beginnen met een lijst activiteiten die zouden moeten werken, of met andermans idee van hoe een goede vrije tijd eruit moet zien. Nuttiger is op je eigen reactie te letten: wat roept bij jou vreugde op? Het antwoord komt misschien niet meteen, vooral als je jezelf deze vraag lang niet hebt gesteld.
Het kan even duren voordat je je eigen gevoelens herkent. Eleanor vergelijkt dat met het hervinden van de verbinding met een deel van je lichaam dat je lang niet hebt gebruikt. Als je het bent afgeleerd om je af te vragen of iets je plezier doet, moet je het misschien herhaaldelijk vragen voordat je het antwoord überhaupt opmerkt.
Verwacht daarom niet van jezelf dat een nieuwe activiteit meteen enthousiasme of volledige onderdompeling in het huidige moment oplevert. Het begin kan eerder een nieuwsgierig uitproberen zijn: Hoe voel ik me hierbij? Wat merk ik aan mezelf? Zelfs als het antwoord nog niet eenduidig is, is het observeren zelf een manier om terug te keren naar wat je werkelijk ervaart.
Vreugde hoeft er niet voor iedereen hetzelfde uit te zien
In het antwoord duiken heel verschillende voorbeelden van persoonlijke vreugde op: iemand voert kraaien, iemand danst op discmuziek en iemand droogt onkruid. Het zijn geen voorstellen die voor iedereen moeten werken. Ze laten zien dat vreugde concreet en persoonlijk kan zijn; ze hoeft niet te passen in het algemene beeld van wat een waardevolle hobby is.
Wanneer iemand meer ruimte maakt voor plezier, maakt hij ook meer ruimte voor zichzelf: voor zijn eigen gevoelens en voor wat hij echt graag doet. Vertragen tot je je de vraag kunt stellen wat je werkelijk voelt, betekent op zich al aandacht schenken aan het huidige moment.
Hoe je dit idee kunt overbrengen naar een bewegingsspel voor kinderen
Deze overdracht is een praktische toepassing van het idee van vreugde, niet de conclusie van de bron over kinderactiviteiten. Bij het kiezen van een bewegingsspel kun je je richten op de vraag of het kind plezier heeft in de activiteit en of het erop terugkomt. In plaats van de vraag welke prestatie of zogenaamde ontwikkeling de activiteit belooft, kun je proberen op te merken hoe het kind zelf belangstelling heeft voor het spel.
Als een kind ergens niet meteen door geboeid is, hoeft dat niet automatisch te betekenen dat je een slechte keuze hebt gemaakt. De bron wijst erop dat ook bij een volwassene vreugde en het opgaan in een activiteit niet meteen hoeven te komen. Tegelijk kun je daaruit niet afleiden dat het kind de activiteit zeker later leuk zal vinden of dat een bepaald spel een bepaald resultaat zal opleveren. Het is voldoende nieuwsgierig te blijven naar wat er nu gebeurt.
Bij het beslissen kun je zo twee soorten vragen onderscheiden: wat de activiteit belooft en hoe het kind erop reageert. De eerste vraag gaat over het verwachte resultaat; de tweede over zijn werkelijke ervaring. Als vreugde in het spel voor jou belangrijk is, kan juist die tweede vraag bij de keuze wezenlijk zijn.
De schrijfster vroeg hoe je meer in het heden kunt leven, wanneer alles vanaf de kindertijd ergens toe moest dienen. Het antwoord herinnert haar eraan dat de offers van ouders op een beter leven gericht moesten zijn, niet op het verzamelen van beloften voor henzelf. Ook jij kunt bij een bewegingsactiviteit het doel even terzijde laten en opmerken of het spel voor het kind prettig is. Het middel mag niet verdringen waarvoor het nuttig had moeten zijn.
Belangrijkste inzichten
- Let bij het kiezen van een activiteit op of het kind plezier heeft in het spel zelf en of het erop terugkomt.
- De beloofde prestatie of ontwikkeling is niet de enige reden om een activiteit in het spel op te nemen.
- Als het plezier niet meteen zichtbaar is, ga er dan niet automatisch van uit dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt.
- Het waarnemen van eigen gevoelens kan herhaalde vragen en tijd vereisen.
Praktische tips
- Stel jezelf tijdens het spel een eenvoudige vraag: heeft het kind plezier in deze bezigheid?
- Let op of het kind naar de activiteit terugkeert, in plaats van de waarde ervan alleen te beoordelen op basis van het beloofde resultaat.
- Als een activiteit geen onmiddellijk enthousiasme oproept, neem dan de ruimte om te observeren zonder te verwachten dat de interesse zeker zal komen.
